Η Μελισσάνθη και ο Απόστολος βρίσκουν το παιδί που πάντα ήθελαν στο πρόσωπο της νεαρής Γιασεμή, η οποία καταφτάνει στο σπίτι των Φατούρων. Η κοπέλα, στιγματισμένη από τη σχέση της με τον Ευτύχη, αναζητά μια νέα αρχή.
Το νέο πρόσωπο που φέρνει την ανατροπή στο σπίτι των Φατούρων
Γνωρίζοντας πώς σκέφτονται οι σεναριογράφοι της σειράς, αυτή η κίνηση ήταν το «κλειδί» για να δούμε μια άλλη πλευρά των αγαπημένων μας ηρώων. Η εμφάνιση της κοπέλας στην πόρτα τους δεν είναι απλώς μια νέα πρόσληψη υπηρέτριας, αλλά η αρχή μιας σχέσης που θα μας κάνει να κλάψουμε πολύ. Η Αναστασία Τσιλιμπίου, που ενσαρκώνει τη Γιασεμή, φέρνει μαζί της έναν αέρα μελαγχολίας από τη Νάξο, και πιστέψτε με, το βλέμμα της τα λέει όλα πριν καν ανοίξει το στόμα της. Είναι αυτό που λέμε «κεντάει» ο ρόλος πάνω στην ηθοποιό!
Όπως είδαμε να διαγράφεται σιγά σιγά, το κορίτσι αυτό κουβαλάει έναν σταυρό που καμία γυναίκα δεν πρέπει να σηκώνει μόνη της. Η οικογένειά της την πέταξε στον δρόμο, χαρακτηρίζοντάς την «χαλασμένη», μόνο και μόνο επειδή εμπιστεύτηκε τον λάθος άνθρωπο. Ο Ευτύχης, αυτός ο αριβίστας που της έταξε λαγούς με πετραχήλια, αποδείχθηκε ο δήμιός της. Σύμφωνα με πληροφορίες του pythia.gr, η παρουσία του θα συνεχίσει να τη στοιχειώνει, καθώς εκείνος δεν διστάζει να την κυνηγήσει μέχρι και στο νέο της ξεκίνημα, απαιτώντας την σαν να είναι κτήμα του.
Δεν μου ανήκει πια η καρδιά μου, την έκλεψε η ντροπή που μου φόρτωσαν στο νησί.
Από τον εφιάλτη του Ευτύχη στην ιερή πατρική αγκαλιά
Η αντίδραση του Απόστολου είναι πραγματικά ανατριχιαστική και δείχνει το μεγαλείο της ψυχής του. Βλέποντας το κενό που άφησε το γεγονός ότι δεν έγινε ποτέ πατέρας, προβάλλει πάνω στη Γιασεμή όλη εκείνη την πατρική στοργή που είχε κλειδωμένη μέσα του για χρόνια. Είναι συγκλονιστικό το πώς οι δύο αυτοί άνθρωποι, η Μελισσάνθη και ο σύζυγός της, γίνονται η ασπίδα της απέναντι στην κακία του κόσμου. Η στιγμή που ο Ευτύχης συλλαμβάνεται μπορεί να φέρνει μια τυπική δικαιοσύνη, αλλά η ψυχή της κοπέλας παραμένει συντρίμμια.
Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο είναι το ερωτικό πένθος στο οποίο βυθίζεται η ηρωίδα μας. Ακόμα και αν αυτός ο άντρας την κατέστρεψε, το κομμάτι που της απέσπασε αφήνει μια πληγή που μόνο η αγάπη μιας πραγματικής οικογένειας μπορεί να κλείσει. Η Μελισσάνθη, με τη σοφία και τον πόνο που έχει ζήσει και η ίδια, στέκεται δίπλα της όχι σαν αφεντικό, αλλά σαν η μητέρα που η Γιασεμή δεν είχε ποτέ. Η ιστορία τους είναι ένα μάθημα για το πώς η οικογένεια δεν είναι πάντα θέμα αίματος, αλλά επιλογής και καρδιάς.
